Lilith: hoe ‘the divine feminine’ ondergronds werd gedwongen

In den beginne

moedergodinIn den beginne leefde de mensheid in een matriarchische maatschappij. Deze maatschappij was sterk gericht op de moedergodin, als beginpunt en moeder van al het leven. Niet voor niets staan veel vormen van de moedergodin symbool voor water en/of zee: Dit werd gezien als de beginvorm van de wereld, voor er vorm en grens werd gesteld (land, mannelijk).
De matriarchische maatschappij was, i.t.t. wat men zou denken, niet zodanig ingericht dat de vrouw een voorkeursrol had. De schepster kon immers niet zonder de schepper om leven voort te brengen: de maatschappij was derhalve egalitair van inrichting. Man en vrouw waren gelijkwaardig. Seksualiteit werd vrijelijk beleefd en de moedergodin en de vadergod werden niet zelden geëerd door een heilige, seksuele verbinding, ook wel de Hieros Gamos genoemd. Tempels waren vaak opgedragen aan godinnen en de priesteressen die er woonden, genoten hoog aanzien. Een Hieros Gamos sluiten met een priesteres was dan het summum van spirituele verheffing.

De moedergodin wordt hoer, duivelin, enz.

Door een aantal factoren veranderde de maatschappij van oriëntatie en werd patriarchisch.
Een factor die daarbij o.a. een rol speelde was het paard als vervoersmiddel (en daardoor ook als oorlogsmiddel) waardoor er meer macht bij mannen kwam te liggen.
Rondom Jeruzalem brak de tweede tempelperiode aan (6e eeuw voor chr.). Was in de eerste tempelperiode de moedergodin nog degene die werd vereerd in de tempel, in de tweede tempelperiode werd daar rigoureus afstand van genomen. Daar waar de allerhoogste god een gelijkwaardige gemalin had en zij samen een waren, werd god nu een volledig mannelijke god.
Het had grote gevolgen voor de positie van de vrouw. Zij werd als minderwaardig gezien t.o.v. de man. De man had beschikkingsrecht over vrouwen, als vader, broer of echtgenoot.
Geschriften werden rigoureus veranderd: de twee-eenheid van vadergod en moedergodin werd getransformeerd naar de vadergod.

Tot op de dag van vandaag verkeert de vrouw nog steeds in een ondergeschikte rol als vrouw t.o.v. de man. Zelfs in het westen is er nog steeds geen sprake van gelijkwaardigheid, hoe graag we dat hier ook willen ontkennen. Verschillen in inkomen bij een gelijkwaardige opleiding en ervaring, vrouwen die nog steeds veelvuldig slachtoffer worden van diverse vormen van seksueel misbruik (1 op 4 en er zijn zelfs schattingen van 1 op 3), meisjes die nog steeds een afgelikte boterham zijn als ze seksueel actief zijn met meerdere jongens, ‘hoerige’ kleding, daar waar een man nooit als zodanig wordt neergezet om zijn kleedgedrag, enz. Het zijn allemaal tekenen van de ongelijke positie tussen man en vrouw.

Disbalans tussen de mannelijke en vrouwelijke energie

De mannelijke energie is de energie van de kracht, macht en vernietiging. De vrouwelijke energie is scheppend en voedend en staat voor wijsheid (Sophia). Beiden zijn nodig en dienen in balans te zijn voor een gezonde, welvarende en duurzame leefomgeving. De gevolgen voor de aarde en haar bewoners van de eeuwenlange disbalans tussen de mannelijke en vrouwelijke energie is duidelijk te zien. Oorlogen, vernietiging van natuur ten gunste van gewin, enz. Natuurlijk doen vrouwen daar ook aan mee, afgesneden als veel vrouwen nog steeds zijn van hun eigen vrouwelijke energie. Om geaccepteerd te worden als vrouw, moet je de mannelijke energie omarmen en integreren.
Gelukkig is er een kentering gaande: langzaam maar zeker komen vrouwen weer in contact met hun eigen energie en leren zij die te waarderen. Niet langer schikken zij zich in de ondergeschikte rol en/of het verplicht integreren van de mannelijke energie i.p.v. hun eigen vrouwelijke energie als waardevol en belangrijk te zien. Er is geen tijd te verliezen en de afronding van dit proces kan en mag geen honderd jaar meer duren.