Heilige Fey

Toen ik nog studeerde voor docent Nederlands, kreeg ik ook ‘Bijbelles’. Immers, veel hedendaagse literatuur kent Bijbelse thema’s. Zelf had ik geen Bijbel en dat was natuurlijk toch best handig.
Mijn man (toen nog mijn vriend) had er toen nog wel eentje thuis liggen. Een oud, klein en beduimeld Bijbeltje. Fantastisch vond mijn docent het. Zo’n Bijbeltje, oud en overduidelijk gebruikt.

Eenmaal thuis (het was een avondopleiding) legde ik het Bijbeltje moe en gedachteloos op tafel.
De volgende ochtend toen ik beneden kwam, leek het wel alsof het gesneeuwd had in de woonkamer:overval lagen kleine, witte vlokjes.
Kleine, witte vlokjes? Ja hoor, Fey had het Bijbeltje verscheurd!

Een week later zei ik tegen de docent: ‘Olaf, weet je nog, dat Bijbeltje van vorige week?’
‘Jahaa’, knikte hij.
‘Dat is verscheurd, helemaal door een van mijn honden.’
Hij moest lachen: Of je hond heeft voor altijd Gods toorn over zich afgeroepen of ze is heilig omdat ze een deel heeft ingeslikt. Weet je hoe je dat kun testen? Moet je een stok in het water gooien. Als ze over het water loopt, om de stok te halen, dan is ze heilig!’
Zoiets moet je tegen mij niet zeggen en dus ging ik ook de slag met een fotobewerkingsprogramma.

‘Olaf’, zei ik weer een week later, ‘hier is het bewijs: ze is heilig geworden, mijn hond.’ Ik overhandigde hem de bewerkte foto: Fey zittend op het water met aureool boven haar kop.
De docent kwam niet meer bij: ‘Mag ik die foto hebben, dat is zo leuk om de lessen mee op te fleuren?’
En zo gaat de foto van Fey alweer een paar jaar de klas rond, als de hond die heilig werd na het eten van een Bijbeltje.

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten